အမြဲစီးဆင်းနေသောမြစ်တစ်စင်း‌ကြောင်း

အကျဉ်းချုပ်

စာစရေးတော့ ကဗျာနဲ့ ဝတ္ထုကို အရင်စရေးဖြစ် တာပါ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဆောင်းပါးတွေပဲ တောက် လျှောက် ရေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆောင်းပါးတွေပဲ ရေးဖြစ်နေ ပေမယ့် တစ်ခါတလေတော့လည်း ကဗျာနဲ့ဝတ္ထုလေးတွေ ကို သတိရနေဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချိန် ဒီအနေ အထားမှာတော့ ကဗျာက ရေးလို့မသင့်လှတော့ပါဘူး။ ကဗျာရေးလို့ မသင့်တော့ပေမယ့် ဝတ္ထုကတော့ ရေးမယ်ဆို ရေးလို့ ရပါသေးတယ်။ ဝတ္ထုဆိုပေမယ့်လည်း သိပ်လောကီ ဆန်ဆန်ကြီးတော့ ရေးလို့ မသင့်ပြန်ပါဘူး။ ဓမ္မသဘော နွယ်တဲ့ ဝတ္ထုလေးတွေပဲ ရေးလို့ သင့်ပါတော့တယ်။ကဗျာကတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ ဝတ္ထုနဲ့ ဆောင်းပါး ဘာကွာသလဲဆိုရင် ဆောင်းပါးက အရှိကို အရှိအတိုင်းပဲ ရေးခွင့်ရှိပြီး၊ အတွေးအခေါ်တချို့ ရောမွှေပြီးရေးရတာပါ။ ဝတ္ထုကျတော့ အဲဒီလိုမဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ့် ခံစားမှု ခံစားချက်တွေကို အခြေခံပြီး ဓမ္မသဘောတချို့ ထည့်ပြီးရေးရတာပါ။ ဒါက ဘာသာရေးနယ်ပယ်ထဲမှာ နေနေတဲ့၊ ဘာသာရေးစာပေတွေ ရေးနေတဲ့ စာရေးသူအနေနဲ့ ပြောတာပါ။ဒါပေမယ့် ကိုယ်က ရဟန်းလေ၊ ခံစားချက်တွေ အကုန် ထုတ်ပြလို့ ဘယ်သင့်တော်ပါ့မလဲ။ ဒါလည်း ဆင်ခြင်ရပါ သေးတယ်။ ဘာပဲပြောပြော ပြောပြလို့ရတဲ့ ခံစားချက် တချို့ကိုတော့ ဝတ္ထုလေးတွေအဖြစ် ရေးပြလိုက်ပါတယ်။ ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါဦး။