မြန်မာ့အစဉ်အလာဓလေ့ကို ရှာဖွေထုတ်ခြင်း သုတေသနစာတမ်းဖတ်ပွဲတွင် ဖတ်ကြားခဲ့သောစာတမ်းများ

င်ငံတွင်း၊ ခေတ်အဆက်ဆက် နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းများသည် သဘာဝပစ္စည်း ဖြစ်သော ကျောက်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် သုံးဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။ လူ့အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ၊ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တုံး။ ကျောက်တိုင်းများ၊ ယုံကြည်မှုဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံများတွင် ကျောက်ကို သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ ကျောက်သား။ သက်သက် သုံးစွဲမှုရှိသကဲ့သို့ ကျောက်နှင့်အုတ် ပေါင်းစပ်၍လည်းကောင်း၊ ကျောက်နှင့် သစ်သား၊ အုတ် ပေါင်းစပ်၍လည်းကောင်း သုံးစွဲသည်များလည်း ရှိပါသည်။

ပုဂံခေတ် ကျောက်စာတွင် ပန်နှင့် ရေးသားသော ပညာသည်အမည် ခြောက်မျိုးသာ တွေ့ရ သည်။ ပန်စီ (ပန်းချီ)၊ ပန်ထိပ် သို့မဟုတ် ပန်ထိန် (ပန်းထိမ်)၊ ပန်ကျန် (ပန်းတဉ်း)၊ ပန်ပု (ပန်းပု)၊ ပန်ပွတ် (ပန်းပွတ်)၊ ပန်ဗယ် (ပန်းပဲ)တို့ ဖြစ်ကြပါသည်။ ပန်းတမော့ဟု မရေးပါ။ တမောအ် ၁ဏ် သို့မဟုတ် တာမောအ် ဟုသာ သာ ရေးပါသည်။ ပန်းတမော့မှာ ကျောက်ဆစ်သမား၊ ၊ ။ ကျောက်ဆစ်လုပ်ငန်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျောက်ကို ထုထွင်းလျက် လိုရာပစ္စည်းကို ပြုလုပ်သောသူ၊ ပြုလုပ်သော အတတ်ပညာ ဖြစ်ပါသည်။ ပန်းတမော့ ကျောက်ဆစ်လက်ရာကို ကျောက်စာတွင် ကျောက်ထက်အက္ခ ကျာက်ထက်အက္ခရာတင်ခြင်း၊ လုပ်ငန်းအပြင် ကျောက်စာ ထိပ်ပိုင်းတွင် ရုပ်ကြွများ ထည့်သွင်းခြင်း၊ ဒကိုပါ တွေ့ရသည်။