မြန်မာအစဉ်အလာဓလေ့ကိုရှာဖွေဖော်ထုတ်ခြင်း သုတေသနစာတမ်းဖတ်ပွဲတွင် ဖတ်ကြားခဲ့သော စာတမ်းများ

အကျဉ်းချုပ်

ပုဂံခေတ် ကျောက်စာတွင် ပန်နှင့် ရေးသားသော ပညာသည်အမည် ခြောက်မျိုးသော တွေ့ရ သည်။ ပန်စီ (ပန်းချီ)၊ ပန်ထိပ် သို့မဟုတ် ပန်ထိန် (ပန်းထိမ်)၊ ပန်ကျန် (ပန်းတဉ်း)၊ ပန်ပု (ပန်းပု)၊ ပန်ပွတ် (ပန်းပွတ်)၊ ပန်ဗယ် (ပန်းပဲ)တို့ ဖြစ်ကြပါသည်။ ပန်းတမော့ဟု မရေးပါ။ တာအ် သို့မဟုတ် တာမောက် ဟုသာ ရေးပါသည်။ ပန်းတမော့မှာ ကျောက်ဆစ်သမား။ ကျောက်ဆစ်လုပ်ငန်း။ ဖြစ်ပါသည်။ ကျောက်ကို ထုထွင်းလျက် လိုရာပစ္စည်းကို ပြုလုပ်သောသူ၊ ပြုလုပ်သော အတတ်ပညာ ဖြစ်ပါသည်။ ပန်းတမော့ ကျောက်ဆစ်လက်ရာကို ကျောက်စာတွင် ကျောက်ထက်အက္ခရာတင်ခြင်း၊ လုပ်ငန်းအပြင် ကျောက်စာ ထိပ်ပိုင်းတွင် ရုပ်ကြွများ၊ ထည့်သွင်းခြင်းကိုပါ တွေ့ရသည်။ ကျောက်ထက်အက္ခရာတင်ခြင်းကို ကျောက်စာ ရေး၏။ ကျောက်စာထု၊ ကျောက်ထု၊ ကျောက်ထွင်း၊ ကျောက်စာထိုးသည်ဟု ရေးလေ့ရှိကြသည်။” ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးနှင့်ပြီးသော ရုပ်တု ရုပ်လုံးများ၊ ကျောက်တုံးကျောက်ပြားပေါ်တွင် ရုပ်ခုံ။ ရုပ်ကြွ၊ ရုပ်ခွက်များ၊ ထုဆစ်ပုံဖော်ကြပါသည်။ ထိုရုပ်တု ရုပ်လုံး၊ ရုပ်ခုံး၊ ရုပ်ခွက်များတွင် ပန်းခက် ပန်းနွယ် စသော အဆင်တန်ဆာများ ခြယ်လှယ်မွမ်းမံသည်လည်းပါသည်။