သာယာရွှေပြည်

ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို အဓိကဇာတ်လမ်းမထားဘဲ သူ့အမြင်ဖြင့် ဒေသတစ်ခုရှိ လူအမျိုးကို သရုပ်ဖော်ဟန်ဖြင့် ပြောင်မြောက်အောင် ရေးနိုင်စွမ်းသည်မှာ ရဲရင့်၍ ထူးချွန်မှုကိုလည်း ထင်ရှားစေလေ သည်။ သူ့ဝတ္ထုကို အရသာခံရာ၌ သရုပ်ဖော်မှုနှင့် သဘာဝဖြင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးသည့်အရသာမျိုးကို မယူနိုင် (ဝါ) မသာယာတတ်လျှင်ကား “ဇာတ်လမ်းလည်း မရှိဘူး၊ ပြတ်တိ ပြတ်တောင်းနဲ့” ဟု အပြစ်တင်မိကြသည်မှာ မလွဲပေ။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ထူးခြားသောဝတ္ထုတစ်မူကို စာရှုသူတို့၏ မျက်မှောက်သို့ တင်ပြထားပြီဖြစ်ရာ မိမိတို့အရသာတွေ့သလို ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပါပေသည်။