ရဟန်း လောကကို အလင်းပြ၍ သံသရာမှ လွတ်မြောက်စေသူ

ရတနာသုံးပါးသည် ဗုဒ္ဓသာသနာတော်တွင် အမြတ်ဆုံးသုံးပါးဖြစ်၏။ ဘုရား တရား သံဃာဟူ၏။ ဘုရားသည် လေးသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတစ်သိန်း ပါရမီဆယ်ပါး အပြား သုံးဆယ်တို့ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် သဗ္ဗညုတဉာာဏ် အလင်းပေါက်ကာ ဘုရားအဖြစ် ပွင့်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဗာရာဏသီပြည် မိဂဒါဝုန်တော၌ ပဉ္စာဝဂ္ဂီငါးပါးအစုဖြင့် ယင်းတို့အား ဓမ္မစက္က ပဝတ္တနသုတ်တော်ကို ဟောကြားကာ တရားနှင့် သံဃာ (ရဟန်း အစု) ကို စတင်ထူထောင်ခဲ့သဖြင့် ရတနာသုံးပါး ဤတွင် စပေါ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင် သာသနာတော်သည် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပျူတို့မြို့တော် သရေခေတ္တရာတွင် အခြေချ ခဲ့နိုင်သည်မှ ပုဂံခေတ်တွင် ရတနာသုံးပါးဆိုင်ရာအားလုံး ဘက်စုံ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သာသနာတော်ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် သာသနိက အဆောက်အအုံများ၊ ပိဋကတ်စာပေများ၊ ရဟန်းသံဃာတော်များ၊ ဥပသကာများ စာသင်သားများဖြင့် သာသနာတော်ကြီးကို ခမ်းနားစွာ ပုဂံပြည်သူတို့ စုပေါင်းအားဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းအခြေ အနေသည် ခေတ်အဆက်ဆက် လုံးဝပျက်စီးခဲ့သည်မရှိဘဲ ရှင်သန်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင် တပည့်သား ရဟန်းသည် မြတ်သောအကျင့်ကို ကျင့်၏။ ဆွမ်းခံဝတ်ဖြင့် အမှုကိစ္စနည်းပါး စေခဲ့၏။ ဝိနည်းတော်ဖြင့် မွေ့လျော်နေ၏။ ဂန္ထဓူရ ဝိပဿနာဓူရနှစ်ပါးတို့၌ ပျော်ပိုက်နေ၏။ အချို့ဆရာတော်ကြီးများက အနာဂတ်သာသနာတော်အတွက် စာပေများလည်း ပို့ချ ကျမ်းများလည်း ခေတ်အဆက်ဆက် ပြုစုခဲ့ကြ၏။ မင်းရောပြည်သူကိုပါ ဆိုဆုံးမတတ်၏။ ထို့ကြောင့် သံဃာ (ဝါ) ရဟန်းကို မြန်မာနိုင်ငံတွင် ခေတ်တိုင်း၌ အလေးအမြတ်ပြုကာ အားကိုးခဲ့ကြ၏။ ဝိနည်းတွင်မလိမ္မာသော အလဇ္ဇီရဟန်းများလည်း သမိုင်းတွင် တွေ့ရ၏။ ရဟန်း၊ မင်းနှင့်ပြည်သူတို့ ဆက်ဆံရေးကိုလည်း တင်ပြထား၏။ ရဟန်းတော်များ ပရဟိတလုပ်ငန်း လုပ်ဆောင်သင့်ပါသလော ဟူသည်ကိုလည်း မြင်နိုင်သလောက်ဆွေးနွေးထားသည်။ တတ်သိ၍မဟုတ် စေတနာစေ့ဆော်၍ ဖြစ်သည်။ ရဟန်းသည် မင်းနှင့်ပြည်သူတို့အတွက် အလင်းလမ်းပြဖြစ်သောကြောင့် ပြည်သူတို့က လှူဒါန်းနိုင် ကြခြင်းဖြင့် “အနုတ္တရံ ပုညခေတ္တံ” ဂုဏ်နှင့်ပြည့်စုံသော ကိုးစားမှီခိုရာ သူမြတ် ဖြစ်လာ သည်။