အပြင်ကလူ

ကြည်အေး၏ “အပြင်ကလူ” ဝတ္ထုရှည်သည် ၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် ရှုမဝမဂ္ဂဇင်း၌ စတင်ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် ရည်မွန်ဦးစာပေမှ လုံးချင်းအဖြစ် ဒုတိယအကြိမ် ထုတ်ဝေခဲ့သော လက်ရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝတ္ထု၏ အဓိကဇာတ်လမ်းမှာ အင်းလျားလိတ်ဟိုတယ်မှ ခမ်းနားထည်ဝါသော မင်္ဂလာဆောင်ပွဲတစ်ခုအတွင်း ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ အေးအေးနှင့် သူမ၏ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကာ ဘဝ၊ အချစ်၊ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် လူမှုရေးစံနှုန်းများအကြောင်းကို အတိတ်ဖြစ်ရပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဆွေးနွေးကြခြင်းဖြစ်သည်။ ပန်းချီဆရာဖြစ်သူသည် သမားရိုးကျ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ စည်းမျဉ်းများထက် အနုပညာနှင့် သဘာဝတရား၏ အလှအပကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ဇနီးဟောင်း နုနုနှင့် အယူအဆမတူဘဲ ကွဲကွာခဲ့ရပုံများကို ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြခဲ့သည်။ ဇာတ်သိမ်းပိုင်းတွင် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ၏ ဘိသိက်သွန်းချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ပန်းချီဆရာသည် ရေကူးကန်အတွင်း ရေနစ်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ခမ်းနားသော မင်္ဂလာခန်းမ၏ မှန်တံခါးကို ရိုက်ခွဲကာ အပြင်လောကသို့ ငဲ့ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ခုန်ထွက်သွားခဲ့ပုံကို ရေးဖွဲ့ထားကာ စာရေးဆရာမ ကြည်အေး၏ ထူးခြားသော အတွေးအခေါ်နှင့် အနုပညာဟန်ကို ဖော်ကျူးထားပါသည်။

"မောင်အလာ သဉ္ဇာညောင်ဦး၊ နှင်းဆီဖူးလည်း ပွင့်မြူးလှစ်သစ်၊ ဖြောင့်ဖြူးချစ်နဲ့ မူးယစ်ရနံ့၊ ခန်းလုံးပျံ့တော့ မရွံ့တော့ပြီ၊ လွတ်ခဲ့ပြီပင် နှောင်ချည်သစ်ဖန်၊ တွယ်ညိပြန်သည်"